توجه: این منبع فقط اطلاعات حقوقی ارائه می‌کند. هدف آن این است که به خوانندگان کمک کند درک بهتری از قوانین ایالت کالیفرنیا و قوانین فدرال مرتبط با درمان تشنج‌آور، مانند درمان الکتروشوک ("ECT")، از جمله حق فرد برای ارائۀ رضایت آگاهانه نسبت به درمان، به دست آورند. این منبع درباره وضعیت فردی شما مشاوره حقوقی یا پزشکی ارائه نمی‌کند. اگر درباره این‌که این اطلاعات چگونه در مورد وضعیت فردی شما اعمال می‌شود پرسشی دارید، لطفاً با یک وکیل یا پزشک مشورت کنید.

1. درمان تشنج‌آور چیست؟
2. درمان الکتروشوک چیست و چگونه نظارت می‌شود؟
3. چه کسانی مجوز انجام درمان تشنج‌آور را دارند؟
4. آیا درمان تشنج‌آور نیازمند رضایت آگاهانه کتبی است؟
5. رضایت آگاهانه کتبی به چه معناست؟
6. اگر شخصی برای درمان تشنج‌آور رضایت آگاهانه کتبی بدهد، این رضایت تا چه مدت اعتبار دارد؟
7. یک شخص می‌تواند به/برای چند درمان رضایت دهد؟
8. آیا ممکن است در هر شرایطی درمان تشنج‌آور فراتر از حدود "بیش از حد" انجام شود؟
9. آیا یک شخص می‌تواند رضایت کتبی خود را پس بگیرد؟
10. آیا یک شخص می‌تواند درمان تشنج‌آور را رد کند؟
11. "اهلیت" چه معنایی دارد؟
12. آیا شخصی که دچار بیماری روانی، ناتوانی رشدی، یا بیماری جسمی است، می‌تواند برای رد درمان تشنج‌آور "اهلیت" داشته باشد؟
13. اگر کسی فکر کند که یک شخص برای تصمیم‌گیری درباره درمان تشنج‌آور اهلیت ندارد، چه اتفاقی می‌افتد؟
14. آیا شخصی که قَیِّم/سرپرست دارد می‌تواند درمان تشنج‌آور را رد کند؟
15. آیا یک شخص می‌تواند دوباره اهلیت خود را به دست آورد؟
16. آیا یک پزشک می‌تواند درمان تشنج‌آور را بر روی یک کودک انجام دهد؟
17. آیا یک پزشک می‌تواند درمان الکتروشوک را بر روی مددجوی مرکز منطقه ای انجام دهد؟
18. آیا یک پزشک می‌تواند درمان الکتروشوک را بر روی شخصی که در زندان است انجام دهد؟
19. آیا کمیته‌هایی استفاده از درمان تشنج‌آور را بررسی می‌کنند؟
20. چه الزامات گزارش‌دهی‌ای در مورد درمان تشنج‌آور اعمال می‌شود؟
21. اگر یک پزشک حقوق شخصی را نقض کرده باشد، آن شخص چه کاری می‌تواند انجام دهد؟
22. اگر کسی معتقد باشد حقوق او در ارتباط با درمان تشنج‌آور نقض شده است، آیا می‌تواند دادخواست طرح کند؟

1. درمان تشنج‌آور چیست؟

قانون کالیفرنیا درمان تشنج‌آور را چنین تعریف می‌کند: "القای برنامه‌ریزی‌شدهٔ تشنج از طریق روش‌های الکتریکی یا شیمیایی برای اهداف درمانی."1

2. درمان الکتروشوک چیست و چگونه نظارت می‌شود؟

رایج‌ترین نوع درمان تشنج‌آور، درمان الکتروشوک ("ECT") است. ECT با استفاده از دستگاه ECT انجام می‌شود؛ دستگاهی که "یک وسیلهٔ تجویزی است که شامل مولد تپش و الکترودهای تحریک آن می‌شود و برای درمان اختلالات شدید روان‌پزشکی از طریق القای یک تشنج حرکتی عمده در بیمار، با اعمال یک جریان الکتریکی شدید و کوتاه‌مدت به سر بیمار، به کار می‌رود."2 ECT همچنین با نام "شوک‌درمانی" شناخته می‌شود."3

سازمان غذا و دارو ("FDA") درمان ECT را نظارت نمی‌کند، اما دستگاه‌های ECT را تحت نظارت دارد، و مقرر می‌دارد که برچسب هشدار زیر روی همه دستگاه‌های ECT درج شود: "هشدار: استفاده از دستگاه ECT ممکن است با این موارد همراه باشد: از دست دادن جهت‌یابی/گم گشتگى، گیجی، و مشکلات حافظه."4 در نبود داده‌های عملکردی که اثر سودمند بلندمدت را نشان دهد، دستگاه‌های ECT باید همچنین دارای برچسب زیر باشند: "هشدار: هنگامی که این دستگاه مطابق هدف مورد نظر استفاده می‌شود، تسکین کوتاه‌مدت علائم را فراهم می‌کند. ایمنی و اثربخشی بلندمدت درمان ECT اثبات نشده است."5

3. چه کسانی مجوز انجام درمان تشنج‌آور را دارند؟

در کالیفرنیا، فقط پزشکان دارای مجوز پزشکی در کالیفرنیا می‌توانند درمان تشنج‌آور را انجام دهند.6

4. آیا درمان تشنج‌آور نیازمند رضایت آگاهانه کتبی است؟

بله. بله. اگر شخصی "اهلیت" داشته باشد (یعنی توانایی فهم اطلاعاتی را که پزشک به او می‌دهد داشته باشد) که بتواند رضایت آگاهانه کتبی بدهد، در آن صورت آن شخص باید پیش از درمان تشنج‌آور، واقعاً رضایت آگاهانه کتبی ارائه کند.7

اگر دادگاه تشخیص دهد که شخصی اهلیت ارائه رضایت آگاهانه کتبی را ندارد، در آن صورت شخصی که اختیار قانونی برای تصمیم‌گیری به جای او را دارد باید پیش از درمان، رضایت آگاهانه کتبی بدهد.8

همه موارد استفاده از درمان تشنج‌آور، حتی زمانی که به‌صورت غیرارادی انجام می‌شود، باید حق شخص در خصوص کرامت، حریم خصوصی، و مراقبت انسانی را حفظ کند.9

5. رضایت آگاهانه کتبی به چه معناست؟

رضایت آگاهانه کتبی یعنی این‌که شخص، آگاهانه و با درک کامل، بدون فشار یا اجبار، به درمان پیشنهادی پزشک خود به‌صورت کتبی رضایت بدهد.10 پیش از آن‌که شخص بتواند رضایت بدهد، پزشک او باید جزئیات مهم و مشخصی را درباره درمان تشنج‌آور به‌صورت روشن برای او توضیح دهد.11 به‌طور مشخص، پزشک باید درباره موارد زیر صحبت کند:

• ماهیت وضعیت بیمار و دلیل این‌که پزشک درمان تشنج‌آور را پیشنهاد می‌کند؛
• روش‌هایی که در درمان تشنج‌آور به کار خواهد رفت، از جمله این‌که شخص چند بار ممکن است درمان تشنج‌آور دریافت کند و برای چه مدت؛
• میزان احتمال بهبود یا فروکش کردن بیماری که با درمان تشنج‌آور یا بدون آن انتظار می‌رود، از جمله این‌که آیا هرگونه بهبود در علائم شخص احتمالاً موقتی خواهد بود یا دائمی؛
• ماهیت، شدت، مدت، و احتمال عوارض جانبی و خطرات مهم درمان تشنج‌آور، "با تأکید ویژه بر میزان و مدت از دست رفتن حافظه (از جمله برگشت‌ناپذیر بودن آن) و این‌که چگونه و تا چه اندازه، اگر اصلاً قابل کنترل باشد، می‌توان آن را کنترل کرد"؛
• این‌که درباره مؤثر بودن یا نبودن درمان تشنج‌آور، علت و چگونگی اثر آن، و خطرات و عوارض جانبی شناخته‌شده آن، دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد؛
• درمان‌های جایگزین معقول، و این‌که چرا پزشک به‌جای درمان‌های دیگر، درمان تشنج‌آور را توصیه می‌کند؛ و
• این‌که شخص حق دارد درمان تشنج‌آور را بپذیرد یا رد کند، و این‌که اگر رضایت بدهد، حق دارد به هر دلیل، در هر زمان پیش از درمان یا بین جلسات درمانی، رضایت خود را پس بگیرد.12

پزشک همچنین باید "فرم رضایت آگاهانه برای درمان الکتروشوک (ECT)" را در اختیار شخص قرار دهد و:

• حداقل 24 ساعت به او فرصت بدهد تا تصمیم بگیرد که آیا فرم را امضا کند یا نه؛
• نمی‌تواند با پیشنهاد امتیازهای اضافی—مانند بازگشت به خانه—یا با تهدید به انتقال او به یک مرکز محدودکننده‌تر در صورت رد درمان، او را برای امضای فرم تحت فشار قرار دهد.13

اگر شخصی با درمان تشنج‌آور موافقت کند، باید پیش از آن‌که پزشک بتواند درمان تشنج‌آور را انجام دهد، فرم را امضا کند. یک نسخه از فرم، همراه با یادداشتی مبنی بر این‌که پزشک درمان تشنج‌آور را برای بیمار توضیح داده و آن را "گزینه دارای کمترین ‌افراط/دشواری موجود" می‌داند، در پرونده بیمار قرار داده می‌شود.14

6. اگر شخصی برای درمان تشنج‌آور رضایت آگاهانه کتبی بدهد، این رضایت تا چه مدت اعتبار دارد؟

رضایت آگاهانه کتبی برای درمان تشنج‌آور فقط می‌تواند تعداد محدودی از درمان‌ها را دربر بگیرد و نمی‌تواند بیش از 30 روز اعتبار داشته باشد.15 بنابراین، اگر پزشک بخواهد پس از 30 روز درمان‌های بیشتری به شخص بدهد، باید دوباره رضایت آگاهانه کتبی بیمار را دریافت کند.

7. یک شخص می‌تواند به/برای چند درمان رضایت دهد؟ 

هر چیزی بیش از 15 درمان در 30 روز یا 30 درمان در یک سال، "بیش از حد" تلقی می‌شود."16

8. آیا ممکن است در هر شرایطی درمان تشنج‌آور فراتر از حدود "بیش از حد" انجام شود؟

پزشک فقط در صورتی می‌تواند درمان تشنج‌آور را فراتر از حدود «بیش از حد» به شخصی بدهد که از یک کمیته بازبینی در مرکز یا شهرستانی که بیمار در آن اقامت دارد، تأییدیه دریافت کند.17 درخواست تأیید برای درمان‌های تشنج‌آور اضافی باید شامل موارد زیر باشد:

• تشخیص بیمار؛
• این‌که چرا پزشک درمان‌های اضافی را توصیه می‌کند؛
• این‌که آیا پزشک درمان‌های دیگر را بررسی کرده است یا نه؛
• این‌که آیا درمان‌های تشنج‌آور اضافی نسبت به گزینه‌های دیگر کم‌خطرتر هستند یا نه؛ و
• حداکثر تعداد درمان‌های اضافی.

حتی اگر کمیته بازبینی درمان تشنج‌آور اضافی را تأیید کند، پزشک و مرکز همچنان باید از همه رویه‌های قابل‌اجرای رضایت آگاهانه پیروی کنند.

9. آیا یک شخص می‌تواند رضایت کتبی خود را پس بگیرد؟ 

بله. شخص می‌تواند در هر زمان و به هر دلیل رضایت خود را پس بگیرد، حتی اگر پیش‌تر برخی از جلسات برنامه‌ریزی‌شده درمان تشنج‌آور را دریافت کرده باشد.18 شخص می‌تواند رضایت خود را به‌صورت شفاهی یا کتبی پس بگیرد و این پس‌گرفتن رضایت باید فوراً ترتیب اثر داده شود.19 اگر شخصی به درمان تشنج‌آور رضایت بدهد اما بعد نظرش عوض شود، پزشک او باید پیش از انجام درمان تشنج‌آور، دوباره رضایت آگاهانه کتبی او را دریافت کند.20

10. آیا یک شخص می‌تواند درمان تشنج‌آور را رد کند؟

بله. اگر شخصی «اهلیت» داشته باشد، حق دارد درمان تشنج‌آور را رد کند.21 این شامل افرادی نیز می‌شود که به یک بیمارستان ایالتی، مرکز مراقبت اجتماعی، یا مرکز درمانی سپرده شده یا در آن پذیرفته شده‌اند.22

اگر شخصی برخلاف توصیه پزشک، درمان تشنج‌آور را رد کند، پزشک باید این امتناع را در پرونده درمانی او ثبت کند و به بیمار توضیح دهد که خود بیمار مسئول هر اتفاقی است که ممکن است به دلیل رد درمان برای او رخ دهد.23

حق امتناع از درمان تشنج‌آور، از جمله ECT، اهمیت دارد زیرا درمان تشنج‌آور می‌تواند عوارض جانبی بالقوه جدی داشته باشد. لطفاً برای مطالعه توضیح عوارض جانبی احتمالی ECT به Appendix A (پیوست A) مراجعه کنید. همچنین برای مشاهده فهرستی از پرسش‌هایی که ممکن است بیمار بخواهد پیش از رضایت دادن به درمان تشنج‌آور از پزشک خود بپرسد، Appendix B (پیوست B) را نیز ببینید.

11. "اهلیت" چه معنایی دارد؟

شخص زمانی دارای «اهلیت» برای اتخاذ تصمیمی داوطلبانه محسوب می‌شود که اطلاعاتی را که پزشک درباره درمان تشنج‌آور در اختیار او قرار می‌دهد (همان‌گونه که در شماره 5 در بالا توضیح داده شد) درک کند و بتواند بر اساس آن عمل کند.24 به‌طور مشخص، هر شخص باید منافع و خطرات احتمالی درمان پیشنهادی را درک کند، از جمله موارد زیر:

• وضعیت بیمار؛
• این‌که درمان تشنج‌آور چیست، از جمله اطلاعات مربوط به عوارض جانبی و خطراتی مانند از دست دادن حافظه؛
• این‌که بیمار چه مدت و با چه فاصله‌ای درمان تشنج‌آور دریافت خواهد کرد؛
• این‌که آیا درمان تشنج‌آور عملکرد شناختی، روانی و فیزیولوژیکی او را برای مدت کوتاه یا طولانی تغییر خواهد داد یا خیر؛
• این‌که آیا بدون درمان تشنج‌آور بهبود خواهد یافت یا خیر؛
• دیگر درمان‌هایی که می‌توان به او ارائه کرد و این‌که چرا پزشک او فکر می‌کند درمان تشنج‌آور بهترین گزینه است؛
• این‌که برخی پزشکان به دلیل خطرات و عوارض جانبی، با استفاده از درمان تشنج‌آور موافق نیستند؛
• این‌که بیمار حق دارد به درمان تشنج‌آور رضایت بدهد یا آن را رد کند؛ و
• این‌که اگر بیمار با دریافت درمان تشنج‌آور موافقت کند، می‌تواند بعداً به هر دلیل نظرش را تغییر دهد و بخواهد که درمان متوقف شود.

زيست‌ خواست‌/وصیت‌نامه مراقبت‌های بهداشتی، مانند وصیت‌نامه روان‌پزشکی («PAD»)، را نمی‌توان برای مجاز کردن درمان تشنج‌آور برای یک بیمار مورد استفاده قرار داد.25

12. آیا شخصی که دچار بیماری روانی، ناتوانی رشدی، یا بیماری جسمی است، می‌تواند برای رد درمان تشنج‌آور "اهلیت" داشته باشد؟

بله. شخصی که دارای بیماری روانی، ناتوانی رشدی، یا بیماری جسمی تشخیص داده شده، همچنان حق رد درمان تشنج‌آور را محفوظ دارد،26 مگر این‌که دادگاه آن حق را از او سلب کند.

13. اگر کسی فکر کند که یک شخص برای تصمیم‌گیری درباره درمان تشنج‌آور اهلیت ندارد، چه اتفاقی می‌افتد؟

اگر پزشک یا وکیل بیمار فکر کند که او برای گرفتن تصمیم آگاهانه درباره درمان تشنج‌آور اهلیت ندارد، در آن صورت وکیل یا پزشک می‌تواند دادخواستی در دادگاه عالی ثبت کند و از دادگاه بخواهد درباره اهلیت بیمار برای گرفتن تصمیم آگاهانه تعیین تکلیف کند.27

دادگاه یک جلسه رسیدگی تعیین خواهد کرد که در آن ادله ارائه می‌شود. اگر دادگاه معتقد باشد وکیلی که درباره اهلیت بیمار ابراز تردید کرده با بیمار تعارض منافع دارد، دادگاه وکیل دیگری برای بیمار تعیین خواهد کرد. بیمار حق دارد در جلسه رسیدگی حضور داشته باشد و درباره این‌که چرا دارای اهلیت است، دلیل و مدرک ارائه کند.28

دادگاه فقط درباره این موضوع تصمیم خواهد گرفت که آیا بیمار برای دادن رضایت آگاهانه کتبی به درمان تشنج‌آور اهلیت دارد یا خیر. دادگاه درباره این‌که آیا آن شخص درمان تشنج‌آور دریافت خواهد کرد یا خیر، تصمیم نخواهد گرفت. اگر دادگاه تشخیص دهد که بیمار اهلیت ندارد، تصمیم برای رضایت دادن به درمان تشنج‌آور باید توسط خویشاوند مسئول، سرپرست، یا قَیِّم منصوب‌شده برای او گرفته شود.29

14. آیا شخصی که قَیِّم/سرپرست دارد می‌تواند درمان تشنج‌آور را رد کند؟

اگر شخصی قَیِّم/سرپرست داشته باشد و دادگاهی که قیمومت را مقرر کرده، تشخیص داده باشد که بیمار برای گرفتن تصمیم‌های پزشکی اهلیت نداشته است، در آن صورت بیمار حق رد درمان تشنج‌آور را ندارد. با این حال، حتی در آن صورت نیز پیش از آن‌که بتوان درمان تشنج‌آور را به شخص تحت قیمومت داد، قَیِّم/سرپرست باید رضایت آگاهانه کتبی بدهد.30

15. آیا یک شخص می‌تواند دوباره اهلیت خود را به دست آورد؟

بله، شخص می‌تواند در هر زمانی در طول درمان یا درمان‌های تشنج‌آور، اعلام کند که دوباره «اهلیت» خود را به دست آورده است. در آن صورت، درمان تشنج‌آور باید فوراً متوقف شود و بیمار باید دوباره ارزیابی شود.31

16. آیا یک پزشک می‌تواند درمان تشنج‌آور را بر روی یک کودک انجام دهد؟

در کالیفرنیا، درمان تشنج‌آور هرگز نمی‌تواند برای کودکی که زیر 12 سال دارد انجام شود.32

با این حال، درمان تشنج‌آور می‌تواند برای کودکانی که 12 سال یا بیشتر دارند اما زیر 16 سال هستند انجام شود، اگر:

• وضعیت اضطراری باشد و درمان تشنج‌آور «درمانی نجات‌بخش» تشخیص داده شود؛"33
• سه روان‌پزشک کودک که واجد شرایط دریافت گواهی تخصصی هیئت پزشکی باشند یا دارای گواهی تخصصی هیئت پزشکی باشند، همگی توافق داشته باشند که: (1) وضعیت اضطراری است، (2) درمان تشنج‌آور «درمانی نجات‌بخش» تشخیص داده می‌شود، و (3) درمان تشنج‌آور لازم و مناسب است.34
• این درمان با رعایت کامل الزامات اداره بیمارستان‌های ایالتی (Department of State Hospitals) انجام شود؛35 و
• بلافاصله ثبت و مستندسازی شده و به اداره خدمات مراقبت درمانی (Department of Health Care Services) گزارش شود.36

کودکانی که 16 یا 17 ساله هستند و بیمار داوطلب محسوب می‌شوند،37 خردسالان «رهاشده از سرپرستی» هستند،38 می‌توانند خودشان، درست مانند بزرگسالانی که بیمار داوطلب هستند، برای درمان تشنج‌آور رضایت بدهند یا آن را رد کنند.

در مورد سایر کودکان، پدر و مادر یا سرپرست قانونی حق دارند این تصمیم را بگیرند (تا زمانی که همه قوانین و رویه‌ها رعایت شوند).39

17. آیا یک پزشک می‌تواند ECT را بر روی مددجوی مرکز منطقه ای
انجام دهد؟

پزشکان نمی‌توانند ECT را برای مددجویان مرکز منطقه‌ای انجام دهند، مگر این‌که ECT به‌عنوان بخشی از یک برنامه درمانی درج شده باشد که کمیته بازبینی ECT مرکز منطقه‌ای آن را تأیید کرده است.40 کمیته بازبینی ECT باید به‌اتفاق آرا با برنامه درمانی ECT موافقت کند.41 این تأیید فقط برای 30 روز اعتبار دارد.42 برنامه درمانی ECT همچنین باید به‌روشنی روش‌هایی را که برای تعیین و مستندسازی نتایج درمان‌ها به کار خواهد رفت مشخص کند.43 برنامه درمانی باید دقیقاً همان‌گونه که به تصویب رسیده است اجرا شود، وگرنه آن تأییدیه، بی‌اعتبار می‌شود.44

الزامات مربوط به تأیید ECT برای یک مددجوی مرکز منطقه‌ای، جایگزین الزامات مربوط به انجام ECT برای بیماران سلامت روان نمی‌شود و آن الزامات را نیز از میان برنمی‌دارد، بلکه در عوض یک تضمین اضافی برای مددجویان مرکز منطقه‌ای است.45 بنابراین، اگر شخصی هم ناتوانی رشدی داشته باشد و هم بیماری روانی، و پزشک معالج او بخواهد از ECT استفاده کند، پزشک معالج باید هم الزامات مربوط به مددجویان مرکز منطقه‌ای را رعایت کند و هم الزامات جداگانه مربوط به سلامت روان را در خصوص اثبات رضایت یا فقدان اهلیت رعایت نماید.46

18. آیا یک پزشک می‌تواند ECT را برای یک شخص زندانی انجام دهد؟

حقوق شخصی که در زندان است و صلاحیت و اهلیت دارد

اگر شخصی که در زندان است صلاحیت و اهلیت لازم برای دادن رضایت آگاهانه به ECT را داشته باشد، پزشکان نمی‌توانند بدون رضایت آگاهانه آن شخص ECT را انجام دهند.47 حتی اگر شخص صلاحیت داشته باشد و به ECT رضایت بدهد، باز هم پیش از انجام ECT مراحل اضافی دیگری وجود دارد که پزشکان باید آنها را رعایت کنند.

نخست، اگر پزشک معتقد باشد که ECT برای سلامت و ایمنی یک شخص ضروری است، یک کمیته از پزشکان باید پرونده درمانی بیمار را بررسی کند و تعیین نماید که آیا (1) ECT لازم است و (2) آیا آن شخص اهلیت دادن رضایت آگاهانه را دارد یا خیر.48 اگر کمیته پزشکان به‌اتفاق آرا موافقت نکند که ECT لازم است یا این‌که شخص رضایت آگاهانه داده، در آن صورت ECT را نمی‌توان برای آن شخص انجام داد.49

دوم، مسئولان زندان باید برای انجام ECT غیراضطراری از دادگاه عالی مجوز بگیرند.50

با این حال، پزشک می‌تواند ECT را به‌عنوان یک اقدام اضطراری نجات‌بخش و بدون مجوز دادگاه انجام دهد، مشروط بر این‌که شخصِ دارای صلاحیت رضایت بدهد.51

حقوق شخصی که در زندان است و صلاحیت و اهلیت ندارد

در موارد اضطراری نجات‌بخش، پزشکان می‌توانند ECT را برای شخصی که در زندان است و صلاحیت یا اهلیت لازم برای دادن رضایت آگاهانه به ECT را ندارد، حتی بدون مجوز قبلی دادگاه، انجام دهند.52

برای درمان غیراضطراری، مسئولان زندان باید تأییدیه به‌اتفاق آرای یک کمیته از پزشکان را مبنی بر این‌که ECT برای سلامت و ایمنی آن شخص ضروری است، دریافت کنند.53 سپس رئیس زندان یا سرپرست باید تأیید رئیس خدمات پزشکی زندان و وزیر اداره اصلاح و توان‌بخشی کالیفرنیا (California Department of Corrections and Rehabilitation) را دریافت کند. پس از آن، رئیس زندان یا سرپرست باید در دادگاه عالی شهرستانی که بیمار در آن اقامت دارد، دادخواستی ثبت کند و درخواست برگزاری جلسه رسیدگی بدهد.

بیمار برای جلسه رسیدگی حق داشتن وکیل دارد که معمولاً یک وکیل تسخیری است. حتی اگر دادگاه تشخیص دهد که بیمار برای دادن رضایت آگاهانه اهلیت ندارد، دادگاه باید همچنان خواسته‌های او را درباره درمان ECT، در زمانی که پیش‌تر دارای صلاحیت بوده است، در نظر بگیرد.54

علاوه بر این، خود بیمار یا وکیل، سرپرست، یا قَیِّم او نیز می‌توانند در دادگاه عالی شهرستانی که در آن اقامت دارند دادخواستی ثبت کنند و درخواست صدور حکمی را بدهند که استفاده از ECT برای بیمار را ممنوع کند.55

حقوق شخصی که در زندان شهرستان است یا نوجوانی که در یک مرکز ویژه اطفال نگهداری می‌شود

هیچ قانون یا مقررات مشخصی وجود ندارد که استفاده از ECT را برای شخصی که در زندان شهرستان یا مرکز ویژه اطفال است مجاز بداند. به‌طور کلی، شخصی که در زندان شهرستان زندانی است و صلاحیت دارد، حق دارد مراقبت پزشکی یا مراقبت سلامت روانِ غیراضطراری را رد کند.56 نوجوانان نیز حق دارند مراقبت پزشکی یا مراقبت سلامت روانِ غیراضطراری را رد کنند.57

در وضعیت‌های غیراضطراری، در نبود رضایت آگاهانه، پیش از آن‌که درمان پزشکی غیرارادی برای یک شخص زندانی انجام شود، صدور حکم دادگاه لازم است. برای خردسالان یا اشخاص تحت قیمومت/سرپرستی، در مواردی که قانون مقرر کرده باشد، رضایت آگاهانه پدر یا مادر، سرپرست، یا متولی قانونی اعمال می‌شود.58

19. ‏آیا کمیته‌هایی استفاده از درمان تشنج‌آور را بررسی می‌کنند؟

بله. مراکزی که درمان تشنج‌آور انجام می‌دهند باید کمیته‌ای داشته باشند که همه درمان‌ها را بررسی کند و اطمینان حاصل شود که این درمان‌ها ضروری هستند.59 این کمیته‌ها باید همه درمان‌های تشنج‌آوری را که در آن مرکز انجام می‌شود بررسی کنند. مدیر محلی سلامت روان نیز باید کمیته‌ای تشکیل دهد تا درمان‌های تشنج‌آوری را که خارج از یک مرکز انجام می‌شوند بررسی کند.60 سوابق این کمیته‌های بازبینی، به همان شیوه‌ای نگهداری و برخورد می‌شوند که با سوابق کمیته‌های استفاده بیمارستانی و حسابرسی برخورد می‌شود.61

20. چه الزامات گزارش‌دهی‌ای در مورد درمان تشنج‌آور اعمال می‌شود؟

پزشک یا مرکزی که درمان تشنج‌آور انجام می‌دهد، باید هر 3 ماه یک بار گزارشی را برای مدیر محلی سلامت روان ارسال کند، و او نیز باید سپس یک نسخه از آن گزارش را برای مدیر خدمات مراقبت درمانی ارسال کند.62 این گزارش باید شامل تعداد افرادی باشد که در هر یک از دسته‌های زیر ECT دریافت کرده‌اند: (1) بیماران بی‌اختیار/غیرارادی که رضایت آگاهانه داده‌اند؛ (2) بیماران غیرارادی که دادگاه اعلام کرده نمی‌توانند رضایت آگاهانه بدهند و درمان تشنج‌آور را برخلاف میل خود دریافت کرده‌اند؛ (3) بیماران داوطلب که رضایت آگاهانه داده‌اند؛ و (4) بیماران داوطلبی که دادگاه اعلام کرده نمی‌توانند رضایت آگاهانه بدهند. اداره بیمارستان‌های ایالتی نیز باید هر 3 ماه یک بار این گزارش‌ها را برای مدیر خدمات مراقبت درمانی ارسال کند.63

21. اگر شخصی باور داشته باشد یک پزشک حقوق شخصی او را نقض کرده، آن شخص چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

مددجویان مرکز منطقه ای

اگر یک مددجوی مرکز منطقه ای یا نماینده او معتقد باشد که حقوق آن مددجو در حال نقض شدن است، می‌تواند یک شکایت اولیه نزد مدافع حقوق موکلان که مسئول مرکزی محل زندگی آن شخص است یا مددجوی آن است، ثبت کند.64 مدافع حقوق موکلان شکایت را بررسی خواهد کرد و ظرف 10 روز کاری یک راه‌حل پیشنهادی کتبی برای شاکی ارسال خواهد کرد.

اگر مدافع حقوق موکلان را نشناسند، می‌توانند اطلاعات او را در لینک‌های کارکنان دفتر حقوق موکلان DRC به دست آورند یا با روش‌های زیر تماس بگیرند:

Disability Rights California
Office of Client Rights
1831 K Street
Sacramento, California 95811-4114

کالیفرنیای شمالی 1-800-390-7032 (تله‌پرینتر 877-669-6023)

کالیفرنیای جنوبی 1-866-833-6712 (تله‌پرینتر 877-669-6023)

مددجویان مرکز غیرمنطقه ای

اگر کسی که مددجوی مرکز منطقه ای نیست معتقد باشد که یک پزشک یا مرکز، حقوق او را نقض کرده، می‌تواند این نقض را به مراجع زیر گزارش کند:

Disability Rights California
Office of Patients’ Rights
1831 K Street
Sacramento, California 95811-4114
تلفن: (916) 504-5810
http://www.disabilityrightsca.org/
ایمیل: COPRINFOREQUEST@disabilityrightsca.org

یا

Department of Health Care Services
Office of the Ombudsman
تلفن: (888) 452-8609
ایمیل: MMCDOmbudsmanOffice@dhcs.ca.gov

مدیر محلی سلامت روان یا نماینده او (شخص دیگری که از سوی او تعیین می‌شود)، و در برخی شرایط مدیر خدمات مراقبت درمانی یا نماینده او (شخص دیگری که به جای او تعیین می‌شود)، باید این گزارش را بررسی کنند.65 اگر آن شخص در زمانی که حقوق او نقض شده، بیمار اداره بیمارستان‌های ایالتی باشد، در آن صورت رئیس اداره بیمارستان‌های ایالتی یا نماینده او نیز باید یک بررسی انجام دهد.

اگر مدیر محلی سلامت روان، مدیر خدمات مراقبت درمانی، یا رئیس اداره بیمارستان‌های ایالتی تشخیص دهد که حقوق یک بیمار نقض شده است، در آن صورت می‌تواند اقدامات گوناگونی انجام دهد، از جمله:

1. الزام به این‌که نقض در یک مدت زمان معین متوقف شود؛
2. ارجاع موضوع به هیئت پزشکی کالیفرنیا یا سایر نهادهای حرفه‌ای صدور مجوز برای بررسی و در صورت لزوم مجازات پزشک؛
3. سلب اختیار یک مرکز برای درمان غیرارادی بیماران؛ یا
4. ارجاع موضوع به دادستان محلی یا دادستان کل برای تعقیب قضایی.66

اگر دادستان کل تصمیم بگیرد پرونده را تعقیب کند و مشخص شود که یک پزشک عمداً حقوق یک شخص را در ارتباط با درمان تشنج‌آور نقض کرده، آن پزشک احتمالاً برای هر مورد نقض به مبلغ پنج هزار دلار ($5000) جریمه می‌شود و ممکن است پروانه طبابت او نیز لغو شود.67

زندان

اگر کسی در زندان معتقد باشد که حقوق او نقض شده یا در حال نقض شدن است، می‌تواند با استفاده از فرم CDCR 602 HC یک شکایت خدمات مراقبت درمانی ثبت کند.68 او باید این شکایت را ظرف 30 روز تقویمی از تاریخ اقدام یا تصمیمی که نسبت به آن شکایت دارد ثبت کند.69 به‌طور کلی، کارکنان خدمات مراقبت درمانیِ اداره اصلاح و توان‌بخشی کالیفرنیا باید شکایت را ظرف 45 روز کاری رسیدگی و پردازش کنند.70

زندان‌های شهرستان و مراکز ویژه اطفال

هر زندان شهرستان و هر مرکز ویژه اطفال باید سیاست‌ها و رویه‌های کتبی برای رسیدگی به شکایت‌ها را تدوین کند.71 در زندان‌های شهرستان، افراد حق دارند حداکثر ظرف 15 روز تقویمی یک پاسخ اولیه به شکایت خود دریافت کنند.72 نوجوانان حق دارند ظرف 3 روز کاری یک پاسخ اولیه دریافت کنند.73

22. اگر کسی معتقد باشد حقوق او در ارتباط با درمان تشنج‌آور نقض شده است، آیا می‌تواند دادخواست طرح کند؟

اگر کسی به طرح یک دعوای حقوقی مرتبط با تجربه خود از درمان تشنج‌آور علاقه‌مند باشد، باید آگاه باشد که ممکن است مهلت‌های قانونیِ مرور زمان وجود داشته باشد (محدودیت‌های قانونی در مورد مدت زمانی که می‌تواند پیش از طرح شکایت سپری شود). برای آگاهی از این مهلت‌ها، باید فوراً با یک وکیل تماس بگیرد. برنامه خودیاری دادگاه‌های کالیفرنیا نیز اطلاعاتی درباره برخی از مهلت‌های رایج مرور زمان منتشر می‌کند؛ برای آگاهی بیشتر اینجا کلیک کنید. اگر او هر یک از این مهلت‌ها را از دست بدهد، ممکن است دیگر نتواند موضوع خود را پیگیری کند.

اگر کسی بخواهد بر اساس این ادعا که تولیدکننده درباره خطرات ECT هشدار کافی نداده است، علیه تولیدکنندگان یک دستگاه ECT اقامه دعوا کند، باید ثابت کند که سازنده دستگاه ECT می‌بایست هشدارهای شدیدتر و روشن‌تری درباره عوارض جانبی دستگاه به پزشک تجویزکننده ارائه می‌کرد.74

پیوست A: عوارض جانبی احتمالی درمان الکتروشوک (ECT)

شایع‌ترین عوارض جانبی ECT شامل از دست دادن جهت‌یابی/گم‌گشتگی، گیجی، و از دست دادن حافظه است.75 برخی مطالعات نشان می‌دهند که دست‌کم "برخی اشکال ECT آثار ماندگار بلندمدت" بر توانایی تفکر روشن دارند.76 در بزرگ‌ترین مطالعه انجام‌شده بر دریافت‌کنندگان ECT، 84.5% از پاسخ‌دهندگان به‌صورت خودانگیخته از دست دادن حافظه را گزارش کردند، 70.3% گفتند در به‌یادسپاری اطلاعات جدید مشکل داشته‌اند (فراموشی پیش‌گستر)، و 80.4% گفتند که حافظه مربوط به رویدادهای زندگی خود را از دست داده‌اند. «برای 65% از افرادی که فراموشی پیش‌گستر را تجربه کرده بودند، و 81% از افرادی که فراموشی پس‌گستر داشتند، این اختلال 3 سال یا بیشتر ادامه داشت.» «هیچ مدرکی وجود نداشت که نشان دهد از دست دادن حافظه در سال‌های اخیر کاهش یافته است؛ برخلاف آنچه اغلب گفته می‌شود.»

برخی مطالعات نشان می‌دهند که ECT ممکن است "در مقایسه با دارونما هیچ فایده بلندمدتی نداشته باشد."77 سازندگان دستگاه‌های ECT اذعان می‌کنند که "در موارد نادر، بیماران ممکن است دچار از دست دادن دائمی حافظه یا آسیب دائمی مغزی شوند."78

منتقدان ECT خاطرنشان می‌کنند که چون سازمان غذا و دارو (FDA) بیمارستان‌ها یا تولیدکنندگان را ملزم به داشتن یک سامانه ثبت بیماران برای پیگیری پیامدها نمی‌کند، و یکی از تولیدکنندگان نیز در جلسه اخذ اظهارات در دادگاه فدرال اعتراف کرده است که در بیش از 30 سال، هرگز هیچ‌یک از آثار منفی ECT گزارش‌شده به سازمان غذا و دارو (FDA) را بررسی نکرده، تعیین دقیق این‌که تجربه از دست دادن دائمی حافظه یا آسیب دائمی مغزی در بیماران تا چه اندازه شایع است دشوار می‌باشد.79

خطرات جسمی ECT همچنین ممکن است طیفی از آسیب‌ها را دربر بگیرد، از جمله اما نه محدود به:80

• عوارض قلبی‌عروقی، از جمله آریتمی، حمله قلبی، پرفشاری خون حاد، افت فشار خون، و سکته مغزی؛
• عوارض ریوی (برای نمونه، آسپیره یا استنشاق مواد خارجی، سینه‌بغل، کم‌اکسیژنی، انسداد تنفسی، آمبولی ریه، قطع تنفس طولانی)؛
• تشنج‌های طولانی‌مدت یا با شروع تأخیری؛
• بروز یا تشدید علائم روان‌پزشکی؛
• علائم عصبی (برای نمونه، پارستزی، دیس‌کینزی، اختلال عملکرد حرکتی)؛
• درد یا ناراحتی جسمی (از جمله سردرد، درد عضلانی، و تهوع)؛
• سوختگی پوست؛
• ضربه جسمی (از جمله شکستگی، کوفتگی، آسیب ناشی از سقوط، و آسیب دندانی و دهانی)؛ و
• مرگ.

اگرچه هیچ ممنوعیتی برای انجام ECT بر روی یک شخص باردار وجود ندارد، یک مطالعه علمی که چندین مطالعه دیگر را بررسی کرده بود، نشان داد که در 29% موارد، یک رویداد نامطلوب مانند کاهش ضربان قلب جنین، انقباضات رحم، و زایمان زودرس رخ داده است.81آن مطالعه همچنین نشان داد که میزان مرگ‌ومیر کودک در ECT انجام‌شده تحت پروتکل مدرن 9.4% بوده است.82

همان‌گونه که در بالا اشاره شد، با توجه به عوارض جانبی احتمالی کوتاه‌مدت و بلندمدت ECT، بیمار حتماً باید با یک ارائه‌دهنده خدمات مراقبت درمانی صحبت کند و مزایا، خطرات، و عوارض جانبی ECT را در ارتباط با مراقبت و درمان فردی خود بررسی کند. یک مطالعه اخیر نشان داد که 59% از دریافت‌کنندگان ECT گزارش کرده‌اند که پیش از دریافت ECT، «اطلاعات کافی» از جمله درباره خطرات و عوارض جانبی احتمالی، به آنان داده نشده بود.83

در یک نشریه اخیر دیگر که پاسخ‌های مربوط به بیش از 1100 تجربه ECT را گزارش کرده بود، 62% از بیماران گزارش کردند که ECT کیفیت زندگی را کاهش داده، که از میان آنان 27% گفتند کیفیت زندگی پس از ECT «بسیار بدتر» شده است.'84

گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور شکنجه و سایر رفتارها یا مجازات‌های ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز، "از کشورها خواسته که ممنوعیت کامل همه مداخلات پزشکی اجباری و بدون رضایت، از جمله تجویز غیرارادی ... درمان الکتروشوک ... را اعمال کنند.…."85

اخیراً، از سوی افرادی که ادعا می‌کنند از دستگاه‌های ECT آسیب دیده‌اند، دعاوی قضایی مطرح شده است.86 یک کارشناس در یکی از این دعاوی شهادت داد که یک دستگاه ECT شانزده برابر بیشتر از یک تیزر متوسط جریان الکتریکی وارد می‌کند.87

پیوست B: پرسش‌هایی درباره درمان، گزینه‌های جایگزین، و خطرات

پزشکان موظف‌اند بیماران را درباره خطرات، دلایل، و دیدگاه‌های متفاوت درباره درمان تشنج‌آور، از جمله درمان الکتروشوک (ECT)، آگاه کنند، اما ممکن است یک بیمار بخواهد برای آگاهی بیشتر، پرسش‌های اضافی مطرح کند. بیمار هنگام صحبت با پزشک، می‌تواند به سرواژه "TAR" (درمان، گزینه‌های جایگزین، خطرات) فکر کند و برخی از پرسش‌های زیر را مطرح نماید:

• درمان: 
  • چرا ECT را برای من توصیه می‌کنید؟
  • دریافت ECT شامل چه مراحلی خواهد بود؟
  • چند بار به این درمان نیاز خواهم داشت؟
  • هر جلسه درمان چه مدت طول خواهد کشید؟
  • چقدر احتمال دارد که ECT وضعیت مرا بهبود دهد؟
  • آیا این بهبود موقتی خواهد بود یا دائمی؟
  • چقدر احتمال دارد که وضعیت من بدون ECT بهبود یابد؟
• جایگزین ها
  • چه گزینه‌های درمانی دیگری برای درمان وضعیت من وجود دارد؟
  • این درمان‌های جایگزین شامل چه مراحلی هستند؟
  • چقدر احتمال دارد که این درمان‌های جایگزین وضعیت مرا به‌طور موقت یا دائمی بهبود دهند؟
  • چرا فکر می‌کنید که ECT ممکن است برای من از آن درمان‌های دیگر بهتر باشد؟
• خطرات
  • عوارض جانبی و خطرات احتمالی ECT چیست؟
  • چقدر احتمال دارد که این عوارض جانبی جدی باشند؟
  • آیا این عوارض موقتی خواهند بود یا دائمی؟
  • چقدر احتمال دارد که من این عوارض جانبی را تجربه کنم؟
  • شما چه اقداماتی انجام خواهید داد تا خطر هرگونه عوارض جانبی را برای من به حداقل برسانید؟

 

• 1. Cal. Code Regs. tit. 9, § 836.
• 2. 21 C.F.R. § 882.5940(a).
• 3. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(a).
• 4. 21 C.F.R 882.5940(b)(1)(viii)(I).
• 5. 21 C.F.R 882.5940(b)(1)(viii)(J).
• 6. Cal. Code Regs. tit. 9, § 835.
• 7. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.75; Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.7(d)؛ همچنین ببینید Cal. Code Regs. tit. 9, § 839; Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.5؛ همچنین ببینید Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.2؛ به‌طور کلی بنگرید بهCanterbury v. Spence, 464 F.2d 772, 780, cert. denied, 409 U.S. 1064 (1972) («مبنای اصلی» رضایت آگاهانه «این مفهوم است که در نظام حقوقی آمریکا بنیادی است، یعنی اینکه “هر انسان بالغ و دارای عقل سلیم حق دارد تعیین کند چه کاری با بدن خودش انجام شود») (به نقل از Schloendorff v. Society of New York Hospital, 105 N.E. 92, 93 (1914) (Cardozo, J.))؛ همچنین بنگرید به Washington v. Harper, 494 U.S. 210, 241 (1990) (STEVENS, J., dissenting) («هیچ تردیدی وجود ندارد ... که حق یک فرد دارای اهلیت برای رد داروی [روان‌گردان] یک حق بنیادین آزادی است که سزاوار بالاترین سطح حمایت می‌باشد»).
• 8. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.6(b)؛ همچنین بنگرید به سازمان جهانی بهداشت («WHO») و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر («OHCHR»)، Mental health, human rights and legislation: guidance and practice، ص. 58 (2023)، https://iris.who.int/bitstream/handle/10665/373126/9789240080737-eng.pdf?sequence=1(stating (که بیان می‌کند «ECT بدون رضایت ... ممکن است مصداق شکنجه و بدرفتاری باشد.») [از این پس سازمان بهداشت جهانی].
• 9. Cal. Welf. & Inst. Code § 5325.1.
• 10. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.5(a).
• 11. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.4.
• 12. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.2.
• 13. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.5 همچنین ببینید Department of Health Care Services 1800 (06/2013)، موجود در https://www.dhcs.ca.gov/hm/formsandpubs/forms/Forms/Mental_Health/DHCS_1800.pdf (آخرین دسترسی 17 اکتبر، 2025).
• 14. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.4.
• 15. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.7(d).
• 16. Cal. Code Regs. tit. 9, § 849(a)؛ توجه داشته باشید که برخی مطالعات نشان داده‌اند که اجرای هر روندی با بیش از 10 درمان می‌تواند خطر ابتلا به سایر بیماری‌ها، مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)، را افزایش دهد، اگرچه برای رد یا تأیید این فرضیه، انجام مطالعات بیشتری مورد نیاز است (مراجعه کنید به، برای مثال Gabor Mezei et al., Receipt of Electroconvulsive Therapy and Subsequent Development of Amyotrophic Lateral Sclerosis: A Cohort Study, 43 Bioelectromagnetics 81 (2022)).
• 17. Cal. Code Regs. tit. 9, § 849(b).
• 18. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.2(g).
• 19. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.6(d).
• 20. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.7(d).
• 21. Cal. Welf. & Inst. Code §§ 5325(f), 5326.2(g), 5326.85; Cal. Code Regs. tit. 9, § 841.
• 22. Cal. Welf. & Inst. Code § 4503(f).
• 23. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.85; Cal. Code Regs. tit. 9, § 841.
• 24. Cal. Code Regs. tit. 9, § 840؛ ببینید Conservatorship of Pamela J., 133 Cal. App. 4th 807, 824, 35 Cal. Rptr. 3d 228, 239 (Cal. Ct. App. 4th 2005)؛ ببینید generally Riese v. St. Mary's Hosp. & Med. Ctr., 209 Cal. App. 3d 1303, 1323, 271 Cal. Rptr. 199, 211 (Cal. Ct. App. 1st 1987).
• 25. Cal. Prob. Code §§ 4617, 4652.
• 26. (Cal. Code Regs. tit. 9, § 840(b); Cal Wel & Inst Code § 4503(f.
• 27. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.7(f).
• 28. Id.
• 29. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.7(g).
• 30. Id.
• 31. al. Welf. & Inst. Code § 5326.7(h).
• 32. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.8؛ توجه داشته باشید که به دلیل ماهیت بحث‌برانگیز ECT، درخواست‌هایی برای ممنوع شدن کامل ECT مطرح شده (برای نمونه، World Health Organization, supra note viii at 58؛ همچنین مراجعه کنید به John Read et al.، آیا باید استفاده از درمان الکتروشوک را متوقف کنیم؟BMJ 364 (2019); Peter R. Breggin, Electroshock: scientific, ethical, and political issues, 11 Int’l. J. Risk Saf Med. 5 (1998)، موجود در http://www.ectresources.org/ECTscience/Breggin_1998_ECT__Overview.pdf).
• 33. al. Welf. & Inst. Code § 5326.8(a).
• 34. (Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.8(b.
• 35. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.8(c).
• 36. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.8(d).
• 37. Cal. Code Regs. tit. 9, § 845(d).
• 38. Cal. Code Regs. tit. 9, § 845(c).
• 39. Id.
• 40. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50830.
• 41. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50833(a)(2).
• 42. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50833(a)(3).
• 43. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50831(a)(2).
• 44. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50833(a)(3).
• 45. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50833(a)(4)
• 46. Id.
• 47. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(a).
• 48. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(c).
• 49. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(c)(2).
• 50. Cal. Code Regs. tit. 15, §§ 3999.348(a)(2).
• 51. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(a)(1).
• 52. Id.
• 53. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(g)(1).
• 54. In re Terrazas, 288 Cal.Rptr.3d 801, 805 (Cal. Ct. App. 4th 2022).
• 55. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.348(e)(1).
• 56. راجعه کنید به Cal. Code Regs. tit. 15, § 1214.
• 57. مراجعه کنید به Cal. Code Regs. tit. 15, § 1434.
• 58. مراجعه کنید به Cal. Code Regs. tit. 15, § 1214.
• 59. Cal. Wel. & Inst. Code § 5326.91; Cal. Code Regs. tit. 9 CCR § 847(a).
• 60. Cal. Wel. & Inst. Code § 5326.91.
• 61. Id.
• 62. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.15(a). یک نسخه از فرم سه‌ماهه DHCS 1011 را می‌توان در «گزارش سه‌ماهه برای درمان‌های تشنج‌آور و روان‌جراحیِ انجام‌شده (DHCS 1011)» مشاهده کرد.
• 63. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.15(b).
• 64. Cal. Code Regs. tit. 17, § 50540(b).
• 65. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.9(a).
• 66. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.9(b)-(c).
• 67. Cal. Welf. & Inst. Code § 5326.9(d).
• 68. Cal. Code Regs. tit. 15, §§ 3999.226, 3999.227(a).
• 69. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.227(b).
• 70. Cal. Code Regs. tit. 15, § 3999.228(i).
• 71. Cal. Code Regs. tit. 15, §§ 1073(a), 1361.
• 72. Cal. Code Regs. tit. 15, §§ 1073(a)(7).
• 73. Cal. Code Regs. tit. 15, § 1361(d).
• 74. Himes v. Somatics, LLC, 549 P.3d 916, 933 (Cal. 2024).
• 75. مراجعه کنید به 21 C.F.R. § 882.5940(b)(1)(ix)(H)؛ مراجعه کنید به، e.g., Glenda MacQueen et al.,The long-term impact of treatment with electroconvulsive therapy on discrete memory systems in patients with bipolar disorder, 32 J. Psychiatry Neurosci. 241 (2007)، https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1911194/pdf/20070700s00003p241.pdf.
• 76. بنگرید، برای نمونه،Harold A. Sackeim et al., The Cognitive Effects of Electroconvulsive Therapy in Community Settings, 32 Neuropsychopharmacol 244 (2007) https://doi.org/10.1038/sj.npp.1301180؛ همچنین بنگرید به Read، یادداشت پیشین xxxii، ص. 1 (که این نگرانی را مطرح می‌کند که درمان الکتروشوک «در مقایسه با دارونما هیچ مزیت بلندمدتی ندارد و اغلب موجب آسیب مغزی می‌شود»).
• 77. بنگرید، برای نمونه، Read، یادداشت پیشین xxxii، ص. 1؛ Breggin، یادداشت پیشین xxxii، ص. 5 («درمان الکتروشوک (ECT) در آمریکای شمالی به‌طور فزاینده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد و تلاش‌هایی برای ترویج استفاده بیشتر از آن در سراسر جهان در جریان است. با این حال، بیشتر مطالعات کنترل‌شده درباره اثربخشی آن در افسردگی نشان می‌دهند که این درمان بهتر از دارونما نیست و هیچ اثر مثبتی بر میزان خودکشی ندارد.»).
• 78. ببینید Somatics LLC, Regulatory update to Thymatron System IV instruction manual 10 (2021) (http://www.thymatron.com/ downloads/System_IV_Regulatory_Update.pdf، دسترسی 29 می، 2024). بایگانی شده https://web.archive.org/web/20200718120228/http://www.thymatron.com/downloads/System_IV_Regulatory_Update.pdf
• 79. Neurological Devices; Reclassification of Electroconvulsive Therapy Devices; Effective Date of Requirement for Premarket Approval for Electroconvulsive Therapy Devices for Certain Specified Intended Uses § 3(D), Comments on Regulatory Process of the Proposed Order, 83 Fed. Reg. 66116 (Dec. 26, 2018).
• 80. مراجعه کنید به 21 C.F.R. § 882.5940(b)(1)(ix)(H)(3)؛ همچنین مراجعه کنید بهSomatics LLC, User Manual - Thymatron System IV 9 (2021) (که رویدادهای نامطلوبی را که در نتیجه استفاده از دستگاه‌های ECT رخ داده‌اند، فهرست می‌کند).
• 81. Kari Ann Leiknes et al., Electronconvulsive therapy during pregnancy: a systematic review of case studies, 18 Archives of Women’s Mental Health 1 (2015).
• 82. همان، ص 6.
• 83. John Read et al., A large exploratory survey of electroconvulsive therapy recipients, family members and friends: what information do they recall being given?, J. of Med. Ethics، 14 آگوست، 2025، https://jme.bmj.com/content/early/2025/08/25/jme-2024-110629.
• 84. John Read et al., A Survey of 1144 ECT Recipients, Family Members and Friends: Does ECT Work?, Int’l J. of Mental Health Nursing,. 10 آگوست، 2025، https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/inm.70109.
• 85. World Health Organization, supra note viii at 15؛ مراجعه کنید به Juan E. Méndez, Report of the Special Rapporteur on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, United Nations General Assembly Human Rights Council (Feb. 1, 2013) at 23 (https://docs.un.org/en/A/HRC/22/53).
• 86. مراجعه کنید به، برای مثال، Himes v. Somatics, LLC, 549 P.3d 916 (Cal. 2024); Thelen v. Somatics, LLC, 672 F.Supp.3d 1216 (M.D. Fl. 2023).
• 87. مراجعه کنید به Thelen v. Somatics, LLC., Testimony of Kenneth Castleman, at 39:25-40:5 (5 ژوئن، 2023)، موجود در https://www.wisnerbaum.com/wp-content/uploads/Day-4-REDACTED-Thelen-Jury-Trial.pdf.