نظام محافظت و پشتیبانی کالیفرنیا 
درک قانون «لنترمن پتریس شورت» (LPS, Lanterman-Petris-Short)
نشریه شماره 5608.16-Farsi
فصل 1: بازداشت​های درمانی غیر داوطلبانه
 قوانین کالیفرنیا به افسران پلیس و برخی از متخصصان بهداشت روانی این اجازه را می​دهد که اگر به این نتیجه برسند که به دلیل بیماری روانی، ممکن است به خودتان یا دیگران آسیب برسانید، شما را بازداشت کنند. این نوع بازداشت را اغلب «بازداشت 5150» می​نامند، و نام آن برگرفته از مقرراتی است که بازداشت با استناد با آن انجام می​گیرد. قسمت 5150 از قانون رفاه و مؤسسات (WIC, Welfare & Institution Code)
بر اساس این قانون، اگر واجد برخی معیارها باشید، ممکن است به مدت حداکثر 72 ساعت بازداشت شوید. این نوع بازداشت یک بازداشت جنایی نیست. طی مدت بازداشت، متخصصان بهداشت روانی شما را معاینه و تعیین خواهند کرد که اگر آزاد شوید، آیا می​توانید در امنیت زندگی کنید، آیا خدمات داوطلبانه لازم خواهد بود، یا آیا به درمان​های بیشتری نیاز خواهید داشت. WIC قسمت​های 5151-5152. اگر متخصصی به این نتیجه برسد که شما به درمان​های بیشتری نیاز دارید، و اگر بر این باور باشد که شما قادر یا مایل به پذیرش درمان​های داوطلبانه نیستید، ممکن است دوره بازداشت شما را به مدت حداکثر 14 روز دیگر تمدید کند. WIC قسمت 5250.
معیارهای بازداشت
افسر پلیس یا متخصص بهداشت روانی نمی​تواند شما را صرفاً به دلیل ابتلا به بیماری روانی بازداشت کند. فقط در صورتی می​توانند شما را بازداشت کنند که افسر پلیس یا متخصص بهداشت روانی به این نتیجه برسد که بیماری روانی شما به نوعی آسیب منجر خواهد شد. WIC قسمت 5150/05. افسر پلیس یا متخصص بهداشت روانی ممکن است تاریخچه بهداشت روانی شما را بررسی کند، اما نمی​تواند شما را صرفاً بر اساس تاریخچه بهداشت روانی​تان بازداشت نماید. برای آنکه مشمول بازداشت روانی شوید، باید به واسطه یک اختلال روانی، واجد حداقل یکی از معیارهای زیر باشید:
خطر آسیب زدن به خود
اغلب اوقات، شخصی که بیم آن می​رود به خودش آسیب برساند به آسیب زدن به خود یا خودکشی تهدید یا اقدام کرده است.
 خطر آسیب زدن به دیگران
تهدیدها یا اقدامات عملی برای آسیب رساندن به دیگران مهم​ترین مؤلفه برای داشتن چنین معیاری است.
ناتوانی شدید
«ناتوانی شدید» بدین معنا است که شخص به دلیل اختلال بهداشت روانی، دیگر قادر به تأمین خوراک، پوشاک یا مسکن خود نیست. WIC قسمت 5008(h). یک شخص را در صورتی می​توان دچار ناتوانی شدید دانست که، به عنوان مثال، غذای کافی برای زنده ماندن نخورد، یا قادر به نگهداری از محل سکونت خود نباشد.
 اطلاعات بیشتر درباره ناتوانی شدید
شخصی که قادر به مراقبت از خود نیست، اما می​تواند با کمک یک شخص ثالث آماده و مایل به کمک به او، به نحوی ایمن زندگی کند ممکن است به عنوان شخص «دچار ناتوانی شدید» تلقی نگردد. قسمت 5350(3). همچنین، رجوع کنید به Conservatorship of Early, 35 Cal. 3d 244, 253, 673 P.2d 209 (1983) (استنادها حذف شده است) «...صدور حکم سرپرستی فقط باید در شرایط واقعاً ضروری صورت گیرد. برای نیل به این هدف، لازم است شواهد موجود بودن کمک از ناحیه یک شخص ثالث مورد بررسی قرار بگیرد؛» و O'Connor v. Donaldson, 422 U.S. 563, 575, 95 S. Ct. 2486, 2493–94, 45 L. Ed. 2d 396 (1975) «...گرچه مراجع ذیصلاح ایالتی می​توانند یک شخص را به منظور محافظت از وی در برابر آسیب​های احتمالی بازداشت کنند، حبس خیلی به ندرت برای ارتقاء استانداردهای زندگی افرادی ضروری است که می​توانند آزادانه به صورت مستقل یا با کمک اعضای خانواده یا دوستان​شان در امنیت کامل زندگی کنند.»
بی​خانمانی، به خودی خود، به احتمال زیاد واجد معیارهای «ناتوانی شدید» نیست. به هر حال، شخصی که در نتیجه مستقیم یک بیماری روانی نمی​تواند یا سعی نمی​کند خوراک یا مسکن لازم را بیابد به احتمال زیاد دچار ناتوانی شدید تلقی خواهد شد. رجوع کنید به Conservatorship of Chambers, 71 Cal. App. 3d 277, 284, 139 Cal. Rptr. 357 (Ct. App. 1977) («…اصطلاح [دچار ناتوانی شدید] به اندازه کافی دقیق است که بتواند سبک​های زندگی غیر عادی یا نامتعارف را مستثنی سازد. این اصطلاح متضمن نوعی ناتوانی یا امتناع از ناحیه شخص تحت سرپرستی برای مراقبت از نیازهای اولیه شخصی خود نظیر خوراک، پوشاک، و مسکن است.»)
 همچنین، گرچه می​توان اقدامات گذشته را مد نظر قرار داد، یک شخص را نمی​توان دچار ناتوانی شدید تلقی کرد مگر آنکه وی به دلیل عدم توانایی برای مراقبت از خود منشأ خطرات یا آسیب​هایی برای خود یا دیگران باشد. رجوع کنید به Conservatorship of Benevuto, 180 Cal.App.3d 1030 (1986). همچنین، احتمال آسیب​های آتی هم ممکن است برای احراز معیارهای ناتوانی شدید کافی نباشد. همان منبع در 1034 n.2. («اگر حکم سرپرستی LPS به دلیل احتمال مورد تصور عود وضعیت خطرناک مجدداً صادر گردد، بسیاری از افراد تحت سرپرستی که وضعیت خطرناک آنها عود نمی​کند به واسطه بدبینی مبتنی بر احتمال، از آزادی خود محروم می​گردند. به دلیل رویه​های قانونی موجود برای صدور حکم سرپرستی LPS در صورت لزوم، این هزینه گزاف به هیچ وجه موجه و مجاز نیست.»)
 توجه: قانونی مشابه به پلیس (یا سایر مراجع ذیصلاح) اجازه می​دهد که اگر بر این باور باشند که شما به دلیل اعتیاد مزمن به الکل واجد معیارهای فوق هستید، شما را بازداشت کنند. WIC قسمت 5170.
بازداشت​های «5150» 72 ساعته
در بدو بازداشت، باید شما را به یک بیمارستان روانی یا سایر مراکز بهداشت روانی ببرند تا در آنجا متخصصان بهداشت روانی شما را مورد ارزیابی قرار دهند. طی مدتی که در بیمارستان هستید، کارکنان تعیین خواهند کرد که آیا برای یک بازداشت درمانی طولانی​تر درخواست دهند، یا اینکه می​توانند شما را آزاد کنند بدون آنکه خطری برای امنیت خود یا دیگران داشته باشید.
لازم نیست بیمارستان شما را 72 ساعت کامل نگه دارد. WIC قسمت 5152. اگر متخصصان بهداشت روانی بیمارستان به این نتیجه برسند که نیاز به معاینه یا درمان بیشتری ندارید، باید زودتر شما را آزاد کنند.
تا پایان دوره 72 ساعته، یکی از اقدامات زیر اتخاذ خواهد شد:
-	شما آزاد می​شوید، یا؛
-	به عنوان یک بیمار داوطلبانه ثبت​نام می​کنید، یا؛
-	طی یک دوره 14 روزه به صورت غیر داوطلبانه بازداشت خواهید شد (که اصطلاحاً «تأیید بازداشت برای درمان فشرده» (certification for intensive treatment) نامیده می​شود)، یا؛
-	شما را برای صدور حکم سرپرستی ارجاع خواهند داد. رجوع کنید به «فصل 2: احکام سرپرستی LPS .
حقوق شما طی بازداشت 72 ساعته
بازداشت درمانی غیر داوطلبانه یک بازداشت جنایی نیست. طی مدت بازداشت از یک سری حقوق برخوردار خواهید بود.
-	اموال: شخصی که شما را بازداشت می​کند باید اقدامات احتیاطی لازم و منطقی را برای تضمین امنیت اموال شما اتخاذ کند. همچنین، باید به شما اجازه دهد که برخی از وسایل شخصی خود را جمع کنید و با خود بیاورید. WIC قسمت 5210.

-	تماس تلفنی: شخصی که شما را بازداشت می​کند باید به شما اطلاع دهد که می​توانید با یک نفر تماس تلفنی بگیرید و به او بگویید که شما را کجا می​برند. WIC قسمت 5150(g)(1).

-	اعلان و ارزیابی: باید یک نسخه کتبی از شکایتی که در آن علت بازداشت و ارزیابی شما شرح داده شده است را به شما بدهند. WIC قسمت 5208. این شکایت باید حاوی این جزئیات باشد: نام و نشانی شاکی شما؛ نام شما و سایر اطلاعات هویتی مثل نشانی، جنسیت، و شغل؛ حقایقی که به عنوان اساس شکایت به آنها استناد شده است؛ نام کلیه اشخاصی که مسئول مراقبت از شما تلقی می​شوند؛ و سایر اطلاعاتی که ممکن است دادگاه به آنها نیاز داشته باشد. WIC قسمت 5204. طی مدتی که بازداشت هستید، بیمارستان باید شما را مورد ارزیابی قرار دهد. شخصی که مسئول ارزیابی شما است وضعیت پزشکی، روانی، تحصیلی، اجتماعی، مالی و حقوقی شما را بررسی خواهد کرد. WIC قسمت​های 5008.

-	داروهای ضد روان​پریشی: شما این حق را دارید که داروهای ضد روان​پریشی را بپذیرید یا از پذیرش آنها امتناع کنید. فقط زمانی می​توانید این گونه داروها را بپذیرید که پزشک معالج شما اطلاعات کتبی و شفاهی لازم را درباره تأثیرات مفید و اثرات جانبی آنها داده باشد و شما رضایت آگاهانه خود را برای پذیرش داروها داده باشید. به هر حال، ممکن است تحت شرایط اضطراری خاص داروها را علی​رغم میل شما به شما بدهند. همچنین، اگر بعد از یک دادرسی، قاضی به این نتیجه برسد که از توانایی لازم برای تصمیم​گیری درباره پذیرش یا رد داروها برخوردار نیستید، ممکن است داروها علی​رغم میل شما به شما داده شود. WIC قسمت 5332.
دادرسی مربوط به بازنگری تأیید و بازداشت 14 روزه «5250»
اگر مرکز درمانی بخواهد شما را برای مدتی بیش از 72 ساعت بازداشت کند، این حق را دارید که از یک «دادرسی مربوط به بازنگری تأیید»  برخوردار شوید. در این زمان، باید یک اعلان کتبی مبنی بر بازداشت شما به شما داده شود. این اعلان باید حاوی دلایلی مشخص برای بازداشت شما باشد. WIC قسمت 5251. همچنین، این حق را دارید که از یک مدافع حقوق بیماران کمک بگیرید. مدافع حقوق بیماران شخصی است که به شما کمک خواهد کرد تا حقوقتان را درک کنید و از منافع و مصالح شما دفاع خواهد نمود. WIC قسمت 5325(h). دادرسی مذکور باید ظرف چهار روز از تاریخ تأیید بازداشت 14 روزه شما انجام بگیرد، مگر آنکه شما یا مدافع حقوق بیماران شما درخواست کنید که دادرسی به تاریخی بعد از آن موکول گردد. WIC قسمت​های 5250، 5254. لازم نیست شما برای این دادرسی درخواست دهید چون به صورت خودکار برای شما هماهنگ خواهد شد.
در جریان دادرسی، یک شخص بی​طرف بررسی خواهد کرد که آیا شواهد کافی (که به اصطلاح «علت محتمل» (probable cause) نامیده می​شود) برای ادامه بازداشت غیر داوطلبانه شما وجود دارد. این دادرسی به نفع شما است، و بیمارستان مسئولیت توجیه بازداشت شما را بر عهده دارد. شما ملزم نیستید که ثابت کنید چرا نباید بازداشت می​شدید، بلکه به شما اجازه داده می​شود شواهدی را ارائه دهید که نشان می​دهند چرا بیمارستان نباید شما را برای مدتی طولانی​تر بازداشت کند. اگر شخصی که دادرسی را انجام می​دهد تعیین کند که شواهد کافی برای بازداشت شما وجود ندارد، بیمارستان موظف است شما را آزاد کند. WIC قسمت 5256.
حقوق شما طی دادرسی مربوط به بازنگری تأیید
شما طی یک «دادرسی مربوط به بازنگری تأیید» (Certification Review Hearing)، از یک سری حقوق برخوردار هستید. این حقوق عبارتند از:
-	حق دریافت کمک از یک وکیل حقوقی یا مدافع دیگر؛
-	حق ارائه شواهد به نفع خود؛
-	حق سؤال کردن از افرادی که شواهدی را در حمایت از تأیید بازداشت شما ارائه می​دهند،
-	حق دادن درخواست​های منطقی مبنی بر حضور کارکنان مرکز درمانی در جلسه دادرسی؛
-	اگر ظرف 24 ساعت قبل از زمان دادرسی به شما داروهایی داده می​شود، مصرف داروها توسط شما و نیز تأثیرات احتمالی آن بر شما به متصدی دادرسی یا قاضی اطلاع داده خواهد شد.
دادرسی شما به احتمال زیاد غیر رسمی​تر از اکثر دادرسی​های دیگر خواهد بود. به این دلیل که طرفین بتوانند صراحتاً دلایل موافقت یا مخالفت خود را با تأیید بازداشت مطرح کنند. کارکنان مرکز درمانی باید اعضای خانواده و سایر افراد مورد نظر شما را از زمان و مکان دادرسی مطلع سازند. همچنین، کارکنان مذکور باید به شما اطلاع دهند که این حق را دارید که این اطلاعات در اختیار آن دسته از اعضای خانواده یا سایر افرادی که مایل نیستید در جلسه دادرسی حضور یابند قرار نگیرد.
 اگر مایل به دریافت درمان​های تجویز شده نیستید، باید این موضوع را صراحتاً بیان کنید. گرچه در برخی موارد شخص ممکن است به دلیل یک اختلال روانی از پذیرش داروها امتناع ورزد، بیان مخالفت خود با درمان به خودی خود شواهدی دال بر اختلال روانی یا الزام شما به پذیرش درمان تلقی نمی​شود. به عبارت دیگر، عدم تمایل شما برای دریافت درمان، در نبود سایر شواهد، برای اثبات نیاز شما به درمان کافی نیست.
حق «درخواست برای قرار احضار زندانی به دادگاه»
«درخواست برای قرار احضار زندانی به دادگاه» این امکان را برای شما فراهم می​سازد که با ادعای اینکه بازداشت شما غیر قانونی بوده، به بازداشت خود اعتراض کنید. این نوع دادرسی به خودی خود صورت نمی​گیرد. باید درخواست خود را به اطلاع یکی از کارکنان درمانی بیمارستان یا مدافع حقوق بیماران برسانید. اگر برای این نوع دادرسی درخواست دهید، این حق را خواهید داشت که یک مشاور حقوقی تسخیری یا مستقل به نمایندگی از شما در دادگاه صحبت کند. اما به خاطر داشته باشید که «درخواست برای قرار احضار زندانی به دادگاه» ممکن است به تأخیر یا سایر پیامدها منجر گردد. قبل از درخواست برای این نوع دادرسی، حتماً درباره پیامدهای احتمالی آن با یک وکیل حقوقی یا مدافع حقوق بیماران مشورت کنید. WIC قسمت​ها 5254.1، 5275-5276.
پیامدهای بازداشت 14 روزه
چندین پیامد احتمالی در پایان دوره بازداشت 14 روزه وجود دارد:
-	ممکن است قبل از انقضای دوره 14 روزه آزاد شوید. ممکن است توسط کارکنان بیمارستان، یا بعد از یک دادرسی مربوط به بازنگری تأیید، یا بعد از یک دادرسی مربوط به «درخواست برای قرار احضار زندانی به دادگاه» (که طی آن از قاضی می​خواهید قانونی بودن بازداشت شما را بررسی کند) آزاد شوید. به عنوان مثال، اگر حقوق شما طی روند منتهی به بازداشت نقض شده باشد، ممکن است قاضی حکم آزادی شما را صادر کند، یا؛
-	به عنوان یک بیمار داوطلبانه ثبت​نام می​کنید، یا؛
-	اگر پزشک معالج شما تعیین کند که به درمان​های بیشتری نیاز دارید، ممکن است دوره بازداشت شما تمدید گردد.
چنانچه پزشک معالج شما تعیین کند که باید مدت طولانی​تری تحت بازداشت درمانی قرار بگیرید، طول مدت بازداشت به علت بازداشت شما بستگی دارد. بر اساس هر نوع بازداشت، شما از حقوق رسیدگی خاصی برخوردار خواهید بود.
اگر همچنان تصور شود که ممکن است به خودتان آسیب برسانید، ممکن است بازداشت شما برای یک دوره 14 روزه دیگر مجدداً تأیید شود. WIC قسمت 5260.
اگر همچنان تصور شود که ممکن است به دیگران آسیب برسانید، ممکن است دادگاه یک حکم بازداشت 180 روزه بعد از تأیید را برای شما صادر کند. این نوع بازداشت قابل تمدید است. WIC قسمت 5301.
اگر همچنان تصور شود که دچار ناتوانی شدید هستید، چندین پیامد احتمالی وجود دارد:
-	ممکن است یک حکم بازداشت 30 روزه دیگر به منظور درمان فشرده شما صادر شود، البته اگر در کانتی شما از چنین احکامی استفاده گردد. WIC قسمت 5270 و بعد از آن یا؛
-	ممکن است تحت «سرپرستی موقت» (Temporary Conservatorship) و بعد از آن تحت سرپرستی به مدت یک سال کامل قرار بگیرید، که قابل تمدید است. WIC قسمت​های 5352.1، 5361. در این صورت، ممکن است به یک سرپرست اختیارات لازم جهت اتخاذ برخی تصمیمات برای شما داده شود، از جمله تعیین محل سکونت و نحوه هزینه کردن پول​های شما. WIC قسمت​های 5350، 5352. یا؛
-	در برخی شرایط، بعد از یک بازداشت 30 روزه، ممکن است اوراق مربوط به سرپرستی تکمیل گردد. در این صورت، «سرپرستی موقت» همزمان با بازداشت 30 روزه ادامه می​یابد. لازم به ذکر است که همه کانتی​ها احکام بازداشت 30 روزه را اجرا نمی​کنند. برای آگاهی از اجرا یا عدم اجرای این گونه احکام در کانتی خود، با مدافع حقوق بیماران مشورت کنید. WIC قسمت 5256. همچنین باید «فصل 2: احکام سرپرستی LPS (LPS Conservatorships) را مطالعه کنید.
رهنمودهایی برای اجتناب از بازداشت​های طولانی​تر
بازداشت به دلیل درمان می​تواند تجربه​ای سخت باشد. گرچه شما روی پیامدهای آن کنترل کامل ندارید، اقدامات زیر می​تواند به اثبات اینکه به درمان​های اضافی نیاز ندارید کمک کند:
اگر علت بازداشت شما ترس از آسیب زدن به خودتان باشد:
سعی کنید کاری را انجام ندهید که موجب آسیب زدن به خودتان گردد، و از تهدید به آسیب زدن به خود پرهیز کنید. شخصی که مسئول ارزیابی شما است، معمولاً بررسی خواهد کرد که آیا از رفتارهای آسیب​زای احتمالی خود دست کشیده​اید، و اگر آزاد شوید، مجدداً سعی نخواهید کرد که به خودتان آسیب برسانید. همچنین، اگر پزشکی دارید که می​توانید بعد از آزادی به وی مراجعه کنید، یا داروهایی برای درمان نشانه​های بیماری منجر به هر گونه رفتار آسیب​زا موجود است، بهتر است به کارکنان بیمارستان اطلاع دهید.
اگر علت بازداشت شما ترس از آسیب زدن به دیگران باشد:
بازداشت می​تواند ناراحت کننده و استرس​زا باشد، اما سعی کنید با دیگر بیماران یا کارکنان بداخلاقی نکنید و رفتاری خصمانه نسبت به آنها نداشته باشید. از جر و بحث با دیگران خودداری نمایید، و اجازه ندهید دیگران شما را عصبانی کنند. از هل دادن، گرفتن، یا زدن دیگران خودداری نمایید. از تماس با دیگران خودداری کنید به جز در مواردی که کارکنان از شما بخواهند.
اگر علت بازداشت شما ناتوانی شدید باشد:
شخصی که مسئول ارزیابی شما است بررسی خواهد کرد که آیا قادر به رفع نیازهای شخصی خود هستید. طی مدتی که در بیمارستان هستید، از این دوران برای مراقبت از خود استفاده کنید. غذاهایی که در اختیار شما قرار می​گیرد را بخورید. سعی کنید مقداری بخوابید. اگر بدون لباس به بیمارستان آورده شده​اید یا لباس​های شما را گرفته​اند، لباس​هایی که بیمارستان در اختیار شما قرار می​دهد را بپوشید. از حمام برای نظافت خود استفاده و نیازهای بهداشتی اولیه خود را رفع کنید.
اگر به خوراک، پوشاک، و مسکن خود دسترسی دارید، به کارکنان اطلاع دهید. اگر این امکانات برای شما فراهم نیست، می​توانید به کارکنان بگویید که حداقل می​دانید که چگونه باید خوراک، پوشاک و مسکن خود را تأمین کنید یا می​دانید چگونه باید برای تأمین آنها از دیگران کمک بگیرید. لازم نیست ثابت کنید که می​توانید همه این کارها را به تنهایی انجام دهید. اگر کسی هست که می​تواند در رفع این نیازهای اولیه به شما کمک کند، از آنها بخواهید، حتی​الامکان به صورت کتبی، نسبت خود با شما و نیز نحوه کمک به شما را برای دادگاه یا مرکز درمانی شرح دهند. 
رهنمودهای عمومی مفید
اگر شخصی را می​شناسید که می​تواند در خصوص درمان یا رفع نیازهای اولیه به شما کمک کند، یا می​تواند توضیح دهد که چرا لازم نیست در بیمارستان بستری شوید، شاید بهتر باشد با آنها تماس بگیرید. این شخص می​تواند یکی از دوستان، اعضای خانواده، پزشک معالج یا هر فرد دیگری باشد که قادر به کمک به شما است. اگر شخصی را دارید که به شما کمک می​کرده، یا آماده و مایل به کمک به شما است، باید مراتب را طی نامه​ای به دادگاه اعلام کند. دادگاه توانایی یک شخص برای کمک به شما را مورد بررسی قرار نخواهد داد، مگر آنکه وی مراتب را کتباً به دادگاه اعلام نماید. قسمت 5250(d)(2). به هر حال، دادگاه ممکن است مایل به گفتگوی تلفنی با چنین شخصی باشد. این اطلاعات برای مدافع حقوق بیماران یا وکیل حقوقی شما نیز مهم است. اگر قرار است یک جلسه دادرسی در خصوص بازداشت شما به مدت بیش از 72 ساعت برگزار شود، این شخص یا اطلاعاتی که ارائه می​دهد ممکن است به متصدی رسیدگی یا قاضی دادگاه در صدور رأی مناسب کمک کند.
طی مدتی که در بیمارستان هستید، به احتمال زیاد نزد افراد دیگری خواهید بود که آنها هم به دلیل بیماری روانی تحت درمان یا بازداشت هستند. به حریم خصوصی و فضای شخصی آنها احترام بگذارید، به ویژه در اطراف ایستگاه پرستاری، اتاق​های انزوا، تلفن، تلویزیون، و طی مدتی که مشغول صرف غذا هستند.
ممکن است طی مدتی که در بیمارستان هستید، کارکنان فعالیت​هایی را برای شما تعیین کنند. گرچه به احتمال زیاد ملزم به شرکت در این گونه فعالیت​ها نخواهید بود، انجام این کار ممکن است به کارکنان ثابت کند که شما می​توانید به نحوی ایمن با سایر افراد تعامل داشته باشید. همچنین، این فعالیت​ها می​تواند برای خود شما هم مفید باشند، چرا که می​توانند از استرس شما بکاهند و ذهن شما را از بازداشت منحرف سازند.

ما مایل به شنیدن نظرات شما هستیم! لطفاً فرم نظرسنجی زیر را درباره نشریه​های ما تکمیل کنید و نظر خود را درباره کیفیت کار ما بگویید! [تکمیل فرم نظرسنجی]
برای دریافت کمک و مشاوره حقوقی، با شماره 800-776-5746 تماس بگیرید یا یک فرم درخواست برای کمک را تکمیل کنید. برای همه اهداف دیگر، با شماره 916-504-5800 (ویژه کالیفرنیای شمالی) یا شماره 213-213-8000 (ویژه کالیفرنیای جنوبی) تماس بگیرید.
 بودجه Disability Rights California از چندین منبع تأمین می​گردد؛ برای مشاهده فهرست کامل تأمین کنندگان بودجه این اداره، به نشانی http://www.disabilityrightsca.org/
Documents/ListofGrantsAndContracts.html مراجعه فرمایید.